"Θέλω μια δουλειά για να απασχολείται το κεφάλι μου..."
"Θέλω μια δουλειά για να μη σκέφτομαι την κατάντια της ζωής μου..."
"Δε με νοιάζουν τα λεφτά...απλά θέλω μια δουλειά για να μην τρελαθώ..."
Αυτές οι τρεις χαρακτηριστικές φράσεις αποτελούν ένα μέρος ενός μηνύματος από κάποιον άνεργο 50χρονο σε μια τηλεφωνική γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης, το οποίο κυκλοφορεί στο YOUTUBE και αναπαράχθηκε σε γνωστή σατυρική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης.
Δεν ξέρω τι είναι τραγικότερο...το γεγονός ότι δε μας ενδιαφέρει η "ποιότητα" της ζωής που κάνουμε ή ότι απλά δεν έχουμε ζωή?
Όλοι μιλάμε για τη δύσκολη περίοδο που διανύουμε, αλλά έχω την εντύπωση ότι αντιμετωπίζουμε την όλη κατάσταση σαν κάτι γενικό και ξένο. Μέχρι τη στιγμή που βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας την απελπισία κάποιου άλλου ή όταν αυτά που περιγράφουμε συμβαίνουν στη δική μας ζωή.
Οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι πραγματικά ενδέχεται να αποτελούν τα μόνα επαγγέλματα που ανθίζουν στις μέρες μας. Το ερώτημα εν προκειμένω είναι εάν μπορεί οποιοσδήποτε να αποφύγει το σαλτάρισμα. Μόνο εάν δοθεί σε συλλογικό επίπεδο μια διέξοδος προοπτικής. Και αμέσως γεννάται το δεύτερο ερώτημα: "Ποιός θα την προσφέρει, με ποιόν τρόπο θα την κάνει αντιληπτή στον κόσμο και για ποιά διέξοδο μιλάμε"?
Ας το συζητήσουμε λοιπόν...
Τσάγια!!!
"Θέλω μια δουλειά για να μη σκέφτομαι την κατάντια της ζωής μου..."
"Δε με νοιάζουν τα λεφτά...απλά θέλω μια δουλειά για να μην τρελαθώ..."
Αυτές οι τρεις χαρακτηριστικές φράσεις αποτελούν ένα μέρος ενός μηνύματος από κάποιον άνεργο 50χρονο σε μια τηλεφωνική γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης, το οποίο κυκλοφορεί στο YOUTUBE και αναπαράχθηκε σε γνωστή σατυρική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης.
Δεν ξέρω τι είναι τραγικότερο...το γεγονός ότι δε μας ενδιαφέρει η "ποιότητα" της ζωής που κάνουμε ή ότι απλά δεν έχουμε ζωή?
Όλοι μιλάμε για τη δύσκολη περίοδο που διανύουμε, αλλά έχω την εντύπωση ότι αντιμετωπίζουμε την όλη κατάσταση σαν κάτι γενικό και ξένο. Μέχρι τη στιγμή που βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας την απελπισία κάποιου άλλου ή όταν αυτά που περιγράφουμε συμβαίνουν στη δική μας ζωή.
Οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι πραγματικά ενδέχεται να αποτελούν τα μόνα επαγγέλματα που ανθίζουν στις μέρες μας. Το ερώτημα εν προκειμένω είναι εάν μπορεί οποιοσδήποτε να αποφύγει το σαλτάρισμα. Μόνο εάν δοθεί σε συλλογικό επίπεδο μια διέξοδος προοπτικής. Και αμέσως γεννάται το δεύτερο ερώτημα: "Ποιός θα την προσφέρει, με ποιόν τρόπο θα την κάνει αντιληπτή στον κόσμο και για ποιά διέξοδο μιλάμε"?
Ας το συζητήσουμε λοιπόν...
Τσάγια!!!
